🌴 Van Droom naar Doen #10 – Bijna aan de overkant

Ik heb deze blog al meerdere keren willen schrijven. Iedere keer typte een paar zinnen en sloot het vervolgens weer af. Niet omdat er niets gebeurde. Integendeel.

Er gebeurde juist zoveel dat ik niet wist waar ik moest beginnen.

Ook speelde mee dat ik blijkbaar een 'schrijfster' ben, die het liefst schrijft over leuke, mooie dingen. Positief nieuws én definitief nieuws. 🥂

Alleen heb ik inmiddels geleerd dat alleen maar positieve én definitieve berichten tijdens een emigratieproces een utopie blijken te zijn.

Toen we half april groen licht hadden gekregen voor de aankoop van een huis, moesten we nog wachten wat administratieve afhandeling en nog meer goedkeuring van documenten. Daarna moesten er afspraken worden ingepland. Vervolgens moesten die afspraken weer bevestigd worden. En tussendoor kwamen er nog allerlei kleine en grote dingen voorbij waarvan je denkt: natuurlijk, dat kan er ook nog wel bij. En bleef het stiekem toch nog een beetje onzeker.

En zo leefden wij de afgelopen maanden ergens tussen droom en werkelijkheid.

Ergens wisten we wel dat het goed moest komen, maar zolang het niet definitief is kan je niet plannen en gevoelsmatig durfden we het nog steeds niet helemaal te geloven.

• 

• 

• 

✨ De aanhouder wint!

Maar de aanhouder wint! Vrijdag vliegen we naar La Palma.

Als alles verloopt zoals gepland, krijgen we begin volgende week de sleutel van ons huis.

Het voelt zo echt en dichtbij, maar ook zo onwerkelijk.

De eerste gesprekken over emigreren bijna twee jaar geleden. Een droom. Een avontuur. Een idee dat echt ging leven. Waarom wachten?

Dat gesprek dat leidde uiteindelijk tot huizen bezichtigen, ons huis verkopen, tijdelijke woonruimte zoeken, hypotheekaanvragen, taxaties, Spaanse procedures, heel flexibel zijn, veel schakelen, ander werk zoeken, hobby's (tijdelijk) loslaten en vooral... heel veel wachten.

En nu staan we ineens op een punt waarvan ik lange tijd niet zeker wist of we het ooit zouden bereiken. Ik kijk zo ontzettend uit om weer echt wat op te bouwen samen, een eigen (t)huis op een nieuwe plek.

Nadat we eindelijk de sleutel van ons nieuwe huis hebben, zijn we er natuurlijk nog niet. Ons gezin is niet compleet zonder onze poezenkinders. Sander en ik zullen samen terugvliegen om ergens de komende weken onze pluisbollen op te halen. Daarna blijf ik met de kinders op La Palma en gaat Sander nog een keer op en neer om de container te laden en onze tijdelijke thuis in België netjes op te leveren.

💙 Als het leven zijn eigen planning maakt

En terwijl wij bezig waren met vertrek, verhuisdozen en lijstjes, liep het gewone leven natuurlijk gewoon door.

Met Hemelvaart kwam papa in het ziekenhuis terecht.

Door zijn Parkinson en dementie zagen we natuurlijk al langer dat dingen veranderden. Dat hij kwetsbaarder werd, fysiek en mentaal. Dat het steeds moeilijker ging. Maar toch ben je nooit voorbereid op zo'n telefoontje. Een paar dagen later kreeg hij ook nog een herseninfarct.

Alles verschuift dan.

En ondanks alles, wat ook moet gebeuren voor een emigratie én het werk wat doorgaat, wil je gewoon naar het ziekenhuis. Bij papa zijn. Kijken hoe het gaat.

De afgelopen weken zijn daardoor heel anders verlopen dan ik had verwacht.

Waar ik eerst vooral bezig was met vertrekken, ben ik nog meer bezig met loslaten.

Niet omdat het een keuze is, maar omdat het leven soms zijn eigen planning maakt.

Op dit moment weten we niet precies hoe de toekomst eruit gaat zien. Het is een onzekere tijd, waarin veel gaat veranderen voor papa én mama.

En dat is heel verdrietig voor hen, maar ook voor ons gezin. Het troost mij heel erg dat mijn ouders ons altijd hebben gesteund in onze plannen, we mochten juist niet stoppen onze dromen na te jagen ondanks dat papa's gezondheid achteruit ging. En vorige week zei papa nog tegen mij; 'Je bent onze aventurier'. 💙 Toch is het ontzettend moeilijk, dubbel.

Dat papa nooit onze plek in het echt zal kunnen zien wisten we al een tijd.

Maar nu ik er over schrijf heb ik tranen in mijn ogen.

• 

• 

🌿 Alles tegelijk

Misschien is dat wel de beste omschrijving van hoe ik me op dit moment voel.

Alles tegelijk.

Blijdschap.

Spanning.

Dankbaarheid.

Verdriet.

Hoop.

Onzekerheid.

Trots.

Het zit er allemaal tegelijkertijd.

Ik kijk ontzettend uit naar volgende week.

Naar het moment waarop we de sleutel krijgen.

Naar het moment waarop we samen in ons huis staan.

Naar het moment waarop we elkaar aankijken en zeggen:

"Het is ons gewoon gelukt."

Maar tegelijkertijd voel ik ook hoe groot deze stap is.

Hoeveel er achter ons ligt.

Hoeveel er veranderd is.

En hoeveel er nog gaat veranderen.

Misschien hoort dat wel bij dromen waarmaken.

Dat het niet alleen voelt als een overwinning.

Maar soms ook als loslaten.

Dat je vooruitloopt naar iets moois, terwijl je tegelijkertijd afscheid neemt van dingen die je lief zijn.

Misschien is dat wel wat deze hele reis mij heeft geleerd. Dat het leven niet altijd bestaat uit óf blij zijn óf verdrietig zijn. Soms is het gewoon allebei.

Tegelijk.

En misschien is dat precies waar we nu staan.

Tussen vasthouden en loslaten.

Tussen afscheid nemen en opnieuw beginnen.

Tussen droom en werkelijkheid.

Ons nieuwe droom uitzicht!