Van Droom naar Doen #9 - Update! En ééntje die je niet wil missen!
Bijgewerkt op: 14 apr
Het is even stil geweest hier.
Niet omdat er niets gebeurde, integendeel, maar vooral omdat er eigenlijk weinig positiefs te delen was. En hoewel ik heel goed weet dat dat óók onderdeel is van het proces, merkte ik dat ik er gewoon niet toe kwam om het op te schrijven. Het voelde al best zwaar en soms ook gewoon frustrerend, en om dan ook nog de tijd en energie te vinden om dat om te zetten in een blog… die had ik had ik even niet.
Maar hé… daar zijn we weer!
En dit keer niet met een kleine update, maar met nieuws waarvan we zelf nog steeds een beetje moeten bijkomen:
We gaan (ja, echt!) emigreren naar La Palma.
Ik moest het zelf ook een paar keer hardop zeggen voordat het een beetje landde. En eerlijk? Dat doet het nog steeds niet helemaal.
Want als er iets is wat het afgelopen anderhalf jaar heeft laten zien, is het wel dat niets in dit proces vanzelf gaat of makkelijk is.
In deze blog neem ik je mee in wat er allemaal is gebeurd. Want achter dit nieuws zit, zoals je misschien al vermoedt, een heel verhaal.
Een tussenfase waar geen einde aan lijkt te komen
Soms zit je zo lang in een proces dat het bijna normaal wordt dat iets er nog niet is. Dat je ondertussen je leven aan het aanpassen bent, keuzes maakt, dingen loslaat, maar dat het doel waar je het voor doet nog ergens in de verte blijft hangen. Dat was waar wij de afgelopen maanden in zaten.
Sinds oktober wonen we in België. Wederom een stap die klopte op papier, die rust gaf op bepaalde vlakken, maar die ook volledig in het teken stond van iets wat nog niet concreet was. En juist dat maakte het soms lastig. Alles wat we deden, stond in het teken van een droom die niet dichterbij kwam.
Weer op huizenjacht
Begin dit jaar gingen we twee weken naar La Palma, weer op huizenjacht. We hebben in die periode zo’n elf huizen bekeken, verspreid over het eiland. We wisten inmiddels dat de markt schaars is. Er komt weinig op de markt, en wat er komt moet maar net kloppen. Locatie, hoogte, staat van het huis, prijs… het moet allemaal samenkomen. Na een jaar zoeken, proberen én wat pech hebben, zijn wij ook anders naar huizen gaan kijken. Waar we in het begin vrij duidelijk waren over waar we wilden wonen en wat we zochten, merkten we dat we steeds breder gingen kijken. We zijn huizen gaan bekijken op plekken waar we eerder niet naar hadden gekeken, en ook qua ligging zijn we dingen gaan overwegen waarvan we eerst zeiden dat we dat niet wilden. En zelfs grotere verbouwingen werden misschien een optie. Gewoon om te voelen wat het met ons deed en om ons zoekgebied groter te maken. En misschien was het geen toeval dat juist op dat moment dit huis op ons pad kwam.
Een unieke kans, of te mooi om waar te zijn?
Via onze aankoopmakelaar kwam er ineens een kans om een huis te bekijken dat helemaal niet op de markt stond. Mensen die ooit hadden overwogen om te verkopen, maar nu eigenlijk van plan waren om te gaan verbouwen. We mochten langskomen. Zonder verwachtingen zijn we gaan kijken.
De plek klopte, de ligging klopte, en het huis zelf had iets wat we bij andere huizen niet hadden gevoeld. Licht, ruimte, een waanzinnig uitzicht; aan de ene kant de oceaan, aan de andere kant de bergen en de vulkaan.
Wat het extra fijn maakte, was het contact met de eigenaren. Er was meteen een klik, een openheid, iets waardoor het niet alleen een “huis bekijken” was, maar ook een ontmoeting.
Twee dagen erna kregen we de kans om een paar uur alleen in het huis te zijn. En dat was eigenlijk het moment waarop het voor ons duidelijk werd. Hier zagen wij onszelf wel wel wonen, samen met de pluisbollen!
De eigenaren wilde het aan ons verkopen en wij wilde het van hen kopen! Het ging allemaal heel snel en prettig. Maar zoals we inmiddels wisten. Daarna begint het echte proces pas.
Want hoe mooi het ook voelde, uiteindelijk heb je te maken met regels, financiering en taxaties. En daar liep het na een paar weken op vast. We kwamen er niet uit en het stopte.
De fase waarin we het even niet meer zagen
Na alles wat we al hadden gedaan en aangepast in ons leven, voelden we ineens dat het misschien gewoon niet ging lukken. Dat La Palma misschien niet haalbaar was, in ieder geval niet op deze manier. En dat kwam best hard binnen. Je hebt al zoveel zoveel tijd, moeite en geld geïnvesteerd in deze plek. Je wil niet weer opnieuw beginnen.
We hebben echt een paar weken gehad waarin we het even niet meer zagen. Waarin we toch nadachten over andere opties, andere plekken, misschien zelfs een ander plan. En tegelijkertijd ging het leven hier gewoon door. We wilden nu ook genieten. Sander boekte een vistrip naar Spanje, we kochten kaarten voor een concert in Londen en ik besloot nog een opleiding te gaan geven.
En toen… toch nog een kans!
Totdat er ineens weer beweging kwam.
De verkopers namen opnieuw contact met ons op met de vraag of we het toch nog een keer wilden proberen. En ergens voelden we allebei: dit moeten we nog één keer proberen. We hadden veel contact, spraken elkaar regelmatig en waren open over waar we tegenaan liepen.
Na weken van regelen, wachten (vooral veel wachten), schakelen en hopen, kwam uiteindelijk het moment waar we zo lang naartoe hadden gewerkt. Afgelopen week hebben we het voorlopige koopcontract getekend. En dat betekent dat het gelukt is.
We hebben een huis op La Palma.
De afgelopen 1,5 jaar was intens
Het voelt nog steeds onwerkelijk als ik het opschrijf. Alsof het nog moet landen. Maar tegelijkertijd voelt het ook logisch, omdat alles wat we het afgelopen jaar hebben gedaan hier naartoe heeft geleid.
Als ik terugkijk op dat jaar, kan ik niet anders zeggen dan dat het intens is geweest. We hebben veel veranderd: mijn werk, mijn yogalessen, onze woonplek. Twee keer verhuizen, continu schakelen en alles in het teken van iets wat er nog niet was.
Ik heb echt momenten gehad waarop ik dacht: hoe lang kan ik dit nog volhouden?
Alles ging op ratio. Omdat het moest. Omdat het slim was. Omdat het nodig was om daar te komen.
En misschien is dat wel wat dit moment zo bijzonder maakt.
Dat het gevoel nu weer terugkomt.
Dat je voelt: ja, dit klopt.
Dat alle stappen die we hebben gezet, hoe onrustig en onzeker ze soms ook voelden, ergens naartoe hebben geleid. En dat je soms eerst moet bewegen, keuzes moet maken en door een fase heen moet, voordat dat gevoel volgt. En dat voel je dus pas als het zo ver is.
We zitten er middenin
We zijn zo blij. Er is een huis, en wat voor huis! Het is nu tijd om ons te richten op de volgende stappen: de verhuizing, het afscheid, en alles wat daarbij hoort.
Emoties zullen, mezelf kennende, ook vast weer in alle soorten en maten voorbij komen. Blij, gespannen, emotioneel, en alles door elkaar.
Maar dit keer voelt het anders.
Dit keer voelt het niet meer als een droom die ver weg is, maar een droom die heel snel werkelijkheid gaat worden. Want we gaan al in juni!
Wauw wauw wauw.
Wat een geweldig nieuws. La Palma, jullie grootste wens.🥰 Het is gelukt. Gefeliciteerd Kay en Sander. ❤️ Ik ben heel blij voor jullie.
Zo, het is jullie dan echt gelukt. Super gaaf en spannend lijkt me... De locatie ziet er heel mooi uit, mooie uitvalsbasis als we een keer op La Palma zijn 😜
Heel veel geluk daar en suc6 met de verhuizing!
Wat fijn om weer een blog te lezen. Uiteraard ben ik hier al van op de hoogte maar in het echt proosten moeten we nog doen. Super trots op jullie en als je het hebt over dromen najagen dat zijn jullie de stoerste. Benieuwd naar alles wat er komen gaat. Ga de friet met champagne wel missen. Liefs Moo
Wat leuk om te lezen en fijn dat jullie een mooi huis hebben kunnen vinden. Gefeliciteerd en straks vooral genieten. 😘
Wat een prachtig uizicht, en wat fijn dat Jullie eindelijk wat hebben gevonden om samen er een mooi leven van te maken Heel veel geluk in La Plama