Deze blog had eigenlijk al twee weken geleden online moeten staan. Hij was zelfs al bijna af. Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder en terwijl ik de eerste versie teruglas, moest ik eigenlijk een beetje lachen. Niet omdat hij niet meer klopt, maar omdat ik hem schreef terwijl ik er nog middenin zat. Nu voelt dat anders. Er is iets meer rust. We zijn compleet. Alle drie de katten zijn veilig aangekomen, Sander is weer thuis en de eerste weken op La Palma zitten erop.

Ik heb deze blog al meerdere keren willen schrijven. Iedere keer typte een paar zinnen en sloot het vervolgens weer af. Niet omdat er niets gebeurde. Integendeel. Er gebeurde juist zoveel dat ik niet wist waar ik moest beginnen. Ook speelde mee dat ik blijkbaar een 'schrijfster' ben, die het liefst schrijft over leuke, mooie dingen. Positief nieuws én definitief nieuws. 🥂 Alleen heb ik inmiddels geleerd dat alleen maar positieve én definitieve berichten tijdens een emigratie

Het is even stil geweest hier. Niet omdat er niets gebeurde, integendeel, maar vooral omdat er eigenlijk weinig positiefs te delen was. En hoewel ik heel goed weet dat dat óók onderdeel is van het proces, merkte ik dat ik er gewoon niet toe kwam om het op te schrijven. Het voelde al best zwaar en soms ook gewoon frustrerend, en om dan ook nog de tijd en energie te vinden om dat om te zetten in een blog… die had ik had ik even niet. Maar hé… daar zijn we weer! En dit keer niet