Van Droom naar Doen #11 -Van vertrekken naar aankomen 🌴🖤

Deze blog had eigenlijk al twee weken geleden online moeten staan.

Hij was zelfs al bijna af.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder en terwijl ik de eerste versie teruglas, moest ik eigenlijk een beetje lachen. Niet omdat hij niet meer klopt, maar omdat ik hem schreef terwijl ik er nog middenin zat.

Nu voelt dat anders.

Er is iets meer rust. We zijn compleet. Alle drie de katten zijn veilig aangekomen, Sander is weer thuis en de eerste weken op La Palma zitten erop. Tijd dus om terug te blikken op misschien wel de grootste stap van mijn leven.

🗝️ Van dromen naar tekenen

Na maanden van wachten, regelen, onzekerheid en heel veel geduld was het eindelijk zover.

We vlogen naar La Palma om de koop van ons huis af te ronden.

Dat klinkt eigenlijk heel simpel, maar als je bedenkt hoeveel er de afgelopen maanden is gebeurd, hoeveel momenten er zijn geweest waarop we dachten dat het misschien toch niet ging lukken, voelde het bijna onwerkelijk om uiteindelijk daadwerkelijk bij de notaris te zitten.

Op maandag hadden we eerst een verplicht voorgesprek en een dag later was de officiële overdracht. Handtekeningen zetten, papieren controleren en uiteindelijk... de sleutels.

Ons huis.

Die avond sliepen we voor het eerst in ons eigen huis.

En natuurlijk hoort daar champagne bij.

Nou ja... dat dachten wij ook.

Sander en ik drinken eigenlijk bijna nooit alcohol, maar als er ooit een moment is om een flesje open te trekken, dan is het toch wel wanneer je je droomhuis hebt gekocht. In de supermarkt vonden we nog een klein flesje Moët. Niet onze favoriet, maar prima genoeg om even te proosten.

We schonken de glazen in, namen allebei een slok en keken elkaar meteen aan.

"Wat ís dit? Gadverdamme!"

Toen we de kurk beter bekeken, zagen we dat hij helemaal beschimmeld was. De champagne was gewoon bedorven.

Dus ja... zelfs ons champagnemoment liep niet helemaal volgens plan. 😂

📦 Even regelen... bestaat hier niet

We hadden een paar dagen om alvast wat dingen voor te bereiden voordat we weer terug zouden vliegen.

Internet regelen, wat spullen kopen, de eerste werkplek maken, kattenvoer inslaan en alvast een beetje bedenken hoe we hier straks echt gaan wonen.

En toen kwamen we er meteen weer achter dat alles op La Palma nét even anders werkt.

Waar je in Nederland even naar IKEA rijdt en een bureau meeneemt, werkt dat hier niet helemaal zo. Veel spullen moeten eerst van Tenerife of van het Spaanse vasteland komen. Dat is helemaal niet erg, maar het vraagt wel iets waar wij Nederlanders niet zo goed in zijn.

Geduld.

En dat is eigenlijk precies wat dit hele emigratieproces ons al anderhalf jaar probeert te leren.

❤️ De laatste dagen

Terug in België voelde alles voor mij ineens heel definitief.

Niet omdat we daar nog weken zouden zijn, maar juist omdat ik wist dat het nu echt de laatste keer was.

Ik ben nog naar papa gegaan, die inmiddels vanuit het ziekenhuis naar een revalidatiecentrum was verhuisd. Dat waren geen makkelijke momenten. Zijn gezondheid gaat hard achteruit en juist nu wij vertrekken maakt dat alles dubbel. Ik had hem en mama zo graag op een andere manier gedag gezegd. Toch koester ik ieder contact wat ik met papa die laatste dagen heb gehad. De dingen die hij tegen mij heeft gezegd en de wetenschap dat hij ontzettend trots op ons is. Het leest wellicht nogal dramatisch, maar dat was het voor mij ook wel. Ik weet niet wanneer en hoe ik papa weer terug ga zien en dat is heel moeilijk.

Ook heb ik nog met mijn vriendinnen gegeten in Rotterdam en zijn we op Vaderdag met familie geweest. We zagen mijn oma, ooms, tantes, mijn zus en haar gezin en mijn ouders. We gingen nog bij de mama van Sander eten, die voor de gelegenheid zijn lievelings bonen had klaargemaakt.

Geen groot afscheidsfeest.

Geen uitgebreide borrel.

Maar juist allemaal kleine momenten die ik heel erg belangrijk om nog te verzamelen.

🐾 De spannendste reis ooit

En toen kwam misschien wel het onderdeel waar we het meeste tegenop had gezien.

Met de katten vliegen.

Ik kan inmiddels zeggen dat ik mezelf echt compleet gek heb gemaakt van tevoren. 😂

We hadden alles voorbereid. Kalmeringsmiddel getest, transportmandjes geregeld, schema's gemaakt, eten aangepast, vervoer georganiseerd... en toen kregen we ook nog code rood vanwege de hitte.

Het voelde alsof werkelijk alles tegenzat. De eerste trip was Sander en ik met Walter en Sam. Op Schiphol hadden we uiteindelijk meerdere gatewissels, vertraging en natuurlijk precies de verste gate van het hele vliegveld.

Maar...

De beestjes deden het fantastisch.

Echt.

Walter en Sam hebben de hele reis zó ontzettend goed doorstaan dat ik niet trotser op ze had kunnen zijn. Natuurlijk vonden ze het spannend, maar ze hebben zich voorbeeldig gedragen.

En toen we uiteindelijk 's avonds laat thuis kwamen op La Palma, gebeurde eigenlijk precies waar we op hadden gehoopt.

Ze stapten uit hun mandjes, gingen eten, drinken en begonnen meteen nieuwsgierig het huis te verkennen.

Een paar dagen later vloog Sander nog een keer terug om ook Bob op te halen. Dat vond ik misschien nog wel spannender dan onze eigen vlucht. Bob is onze gevoelige, bange jongen en ik vond het verschrikkelijk dat Sander dat alleen moest doen. Helaas ging deze trip een stuk lastiger. Bob was in de auto ontsnapt en met veel pijn en moeite in het reismandje te krijgen. Ook het alleen vliegen met een poezenkind is, heel vervelend en onhandig.

Maar uiteindelijk zijn Sander en Bob goed aangekomen.

En nu zijn we eindelijk compleet.

Met z'n vijven.

https://video.wixstatic.com/video/24b77d_1b75e06ab32747c292b4d4cb91100805/480p/mp4/file.mp4

Daar zijn San en Bob eindelijk!

🌴 En hoe is het nu?

Dat is eigenlijk de vraag die ik de afgelopen weken het vaakst heb gekregen.

En eerlijk?

Eigenlijk verrassend goed.

Misschien is dat nog wel het meest onverwachte van alles.

Ik had verwacht dat ik heel emotioneel zou zijn. Dat ik zou moeten wennen aan het idee dat we nu zo ver weg wonen.

Maar dat is eigenlijk helemaal niet zo.

Misschien komt dat ook doordat de afgelopen maanden zó intens zijn geweest. De spanning, het regelen, het afscheid, de situatie rondom mijn vader... het voelde soms alsof ik al mijn energie nodig had om alleen maar richting deze stap te bewegen.

Nu die stap eenmaal gezet is, voelt het juist rustig.

Mijn werkdagen zijn eigenlijk precies hetzelfde als in Nederland. Ik werk nog steeds voor dezelfde opdrachtgever en houd gewoon de Nederlandse werktijden aan. Dat betekent wel dat de wekker hier een uur eerder gaat, maar het grote voordeel is dat mijn werkdag ook eerder klaar is.

En hoe bijzonder is het dat we dan aan het einde van de middag nog even naar het strand rijden om een duik te nemen, iets te drinken en daarna weer lekker naar huis gaan om te koken?

Dat voelt nog steeds een beetje onwerkelijk.

Niet als vakantie, maar ook weer wel.

🌿 Rust

Wat me misschien nog wel het meest heeft verrast, is hoeveel rust deze plek me geeft.

Als ik om mij heen kijk zie ik de bergen, vulkaan én de zee. De tuin is waanzinnig mooi, het huis is heel schattig.

Ik rommel wat in de moestuin, geef planten water of loop rondjes in de tuin met de katten.

Het zijn geen grote dingen.

Maar ik merk dat ik daar ontzettend blij van word.

Dat betekent natuurlijk niet dat alles meteen perfect is. Ik ben aan het werk, dat zijn net als in Nederland en België lange dagen achter de computer. En Sander is nog steeds manager van alles wat er geregeld moet worden. (denk aan resident worden, zzp´er in Spanje, bank, telefoonnummers, werkplekken, ziektekosten, tandarts, dierenarts etc.) Sander gaat deze week zelfs nog een keer terug naar België om de container te vullen en het huis leeg te maken. Onze spullen komen pas later deze zomer onze kant op en ook hier moeten we nog van alles opbouwen.

Ook lijkt het mij leuk om langzaam wat mensen te leren kennen. Misschien via een taalcursus, misschien via sporten of gewoon onderweg. Ik heb daar nu eigenlijk geen haast mee.

Voor nu voelt het vooral goed om eerst even te landen.

Gewoon hier zijn.

Genieten van wat we de afgelopen anderhalf jaar met elkaar hebben opgebouwd.

En heel langzaam wennen aan het idee dat dit niet meer de plek is waar we naartoe gingen...

...maar de plek waar we nu gewoon wonen.

Ik ben heel erg trots op ons dat we het ´gewoon´ gedaan hebben. Niet iedereen volgt zijn of haar hart, of laat zich tegenhouden door praktische of emotionele bezwaren. De ervaring tot nu, neemt niemand ons meer af en voelt nu al als zo waardevol. Ik heb heel veel zin in wat er nog komen gaat hier!

💬 Praat je mee?

Misschien droom jij helemaal niet van emigreren.

Maar misschien droom je wél van iets anders.

Een andere baan.

Een eigen bedrijf.

Meer rust.

Of gewoon een leven dat beter bij je past.

Daarom ben ik benieuwd...

Welke vraag zou jij mij willen stellen over het maken van zo'n grote verandering?

Ik neem jullie de komende tijd graag mee in alles wat we hier meemaken. Dus als er iets is waar je nieuwsgierig naar bent, laat het vooral weten. Misschien is jouw vraag wel de inspiratie voor een volgende blog of Instagram-post. 🖤